شايد اين ايراد مطرح شود كه صرف اطلاع رساني قوانين كمكي به مردم نخواهد كرد، زيرا استنباط از قوانين يك امر فني و پيچيده مي‌باشد كه از عهده كسي جز متخصصين اين امر بر نمي‌آيد. هرچند اين ايراد منطقي مي‌باشد ولي راهكاري كه براي آن مي‌توان ارائه نمود، آموزش همگاني است. آن‌هم به نحوي كه عموم مردم بتوانند از آن آموزش‌ها استفاده نمايند؛ زيرا تمام قضات اذعان دارند، پرونده‌هايي كه طرفين آنها ازحداقل مسائل قانوني اطلاع دارند هم زودتر به نتيجه مي‌رسد و هم اينكه تبعات بعدي مانند اعتراض به احكام و مراجعه به دادگاه‌هاي تجديدنظر كمتر رخ مي‌دهد؛ علي الخصوص آموزش قوانين شكلي كه بسياري از تجديد اوقات پرونده‌ها و يا اعتراضات بعدي كه منجر به ارسال پرونده‌ها به دادگاه‌هاي تجديدنظر مي‌گردد، به خاطر عدم اطلاع از اين قوانين مي‌باشد. هر چند كه ساده‌ترين راه مراجعه به وكلاء در اين خصوص است، ولي بايد پذيرفت كه با وجود تلاش‌هاي قوه قضائيه جهت دسترسي سريع و آسان و كم هزينه مردم به وكلاي دادگستري، علي الخصوص وكلاي مواد 187 قانون برنامه توسعه سوم كافي و وافي به مقصود نبوده است و در جهت انجام اين خواسته و در راستاي فرمايش مقام معظم رهبري كه در متن حكم انتصاب حضرت آيه الله هاشمي شاهرودي مبني بر اينكه «.... كوتاه كردن فرايند دادرسي، گسترش كمي و كيفي محاكم دادگستري،... آشنا كردن مردم به حقوق و مقررات و جرائم و مجازات‌هاي قضايي، روزآمدكردن پرونده‌هاي در حال رسيدگي و استفاده از فن‌آوري نو براي آن، از جمله اولويت‌هاي نخستين است»، نيز به آن تأكيد داشته‌اند. مي‌توان از اساتيد فن علم حقوق و يا قضات با سابقه درخواست نمود كه مسائل قانوني را به زباني ساده، جهت استفاده عموم مردم توضيح دهند و از طريق مطبوعات در اختيار عموم مردم قرار دهند.آقاي دكتر اسدالله امامي در مجموعه كتابهاي منتشر شده به زبان ساده تحت عنوان «آيا مي‌دانيد» عنوان نموده اند «.. بعلاوه افراد جامعه براي اينكه بتوانند مشكلات زندگي را از پيش پاي خود بردارند ناگزيرند تا حدودي به مسائل اجتماعي آگاهي داشته باشند و حقوق و تكاليف خود را بشناسند و اعمال و رفتار و طرز تفكر خود را با آن تطبيق دهند و همچنين بايد از وظايف ديگران و سازمان‌هايي كه عهده‌دار انجام خدمات عمومي هستند مطلع گردند… عدم آگاهي از مقررات موجود نيز باعث مي‌شود كه اختلافات و دعاوي گوناگوني بوجود آيد و درنتيجه وقت سازمان‌هاي دولتي و مردم كه بايد در جهت بهبود وضع جامعه مصرف شود، بيهوده تلف گردد و دولت و افراد جامعه را دچار زيان فراوان گرداند. حال آنكه آگاهي به مسائل اجتماعي به طور مسلم سطح دعاوي و اختلافات مالي را كاهش مي‌دهد و در ايجاد پيوستگي و همبستگي مردم نقش مؤثري خواهد داشت.» پس اساتيد علم حقوق نيز به اين مطلب اذعان دارند كه مردم بايد با قوانين آشنايي لازم را داشته باشند تا بتوانند روابط خود را در سطح جامعه بر مبناي قوانين پايه‌ريزي نمايند.
3- آموزش موارد مبتلي به و فراوان در جامعه:
اگر آموزش عمومي وقت‌گير و يا هزينه‌بر مي‌باشد (هرچند كه اعتقاد دارم هزينه‌هاي جاريي كه در خصوص مبارزه با جرايم از سوي دولت و به تبع آن از بيت‌المال پرداخت مي‌گردد بسيار بيشتر از هزينه‌هاي آموزشي است) حداقل مي‌توان نسبت به آموزش مواردي‌كه مبتلي به فراوان در جامعه دارد و سبب افزايش كار محاكم قضايي مي‌گردد تحت عنوان هشدارهاي قضايي براي مردم اقدام نمود و با آمـوزش‌هايي در اين زمينه، از امكان فراهم آمدن موقعيت‌هاي ارتكاب جرم به لحاظ عدم آگاهي به قوانين جلوگيري نمود. مثلأ در مورد چك و يا در مورد تصادفات ناشي از جرايم رانندگي و يا در مورد ارتباط كار و كارگر و يا سلف‌خري محصولات كشاورزي و يا خريد و فروش و اجاره املاك و مستغلات و غيره. اگر اين آموزش‌ها از طريق مطبوعات در اختيار عموم قرارگيرد، باعث مي‌شود كه مردم جهت برقـراري ارتـباط با همنوعان خويش دقت لازم را مبذول فرمايند تا سرانجام كارشان به اختلاف نينجامد و وقتشان كه بايد صرف انجام فعاليت‌هاي روزمره شود، بي‌جهت سپري نگردد. در اين زمينه آمـوزش موردي اگر از طريق قضات محاكم قضايي كه به صورت تخصصي كار مي‌كنند باشد، مثمرثمرتر خواهد بود.
4- انتشار مذاكرات و تصميمات هيأت دولت در موارد غير محرمانه
زماني كه منابع انساني به مشاغل خود منصوب مي‌شوند بايد براي انجام گرفتن وظايف و مسئوليت‌هاي خويش تصميم‌گيري كنند، تصميم گيري صحيح، معقول، منطقي، و عادلانه همواره با استفاده از دانش، مهارت و رفتارهاي شغلي و رعايت اخلاقيات ميسر است. جهت رشد و تعالي انسان، استفاده بهينه از امكانات، عدم تبعيض، پاسخگويي به نـيازها و انتظارات جامعه، ايجاد رقابت سالم، تبليغات درست، روابط عمومي مؤثر، احساس مسئوليت اجتماعي در قبال حيثيت مردم و بيت المال بايد هميشه ملحوظ نظر باشد و هرگونه بـرنامه‌ريزي و تصميم گيري بايد به گونه‌اي باشد كه بالاترين منافـع را براي بيشترين مردم داشته باشد.
آيين نامه‌ها و تصميم‌هاي هيأت دولت نيز مانند قوانين در روزنامه رسمي منتشر مي‌شود ولي همان موردي كه در خصوص عدم توزيع روزنامه رسمي در خصوص قوانين ذكركرديم، شامل تصميمات هيأت دولت نيز مـي‌گردد با اين تفاوت كه هيأت دولت در يك مقطع زماني خاصي، تصميمي را اتخاذ مي‌نمايد كه سبب بروز مشكلاتي براي افرادي مي‌گردد كه سعي در انطباق عملكرد روزانه خود با تدابير دولت را داشته‌اند. مثال بارز و روشن در اين خصوص، بحث صادرات و واردات است كه به نظر مي‌رسد اگر از يك سياست مدون و لايتغيري حتي براي مدت زمان محدودي پيروي كند، اختلافات مردم با يكديگر و يا حتي اختلافات مردم با ارگان‌هاي دولتي به حداقل خود كاهش يابد. حال اگر مشروح مذاكرات اعضاء هيأت دولت كه هنوز منجر به تصميم گيري خاصي نگرديده به نحو مطمئني به اطلاع عموم مردم برسد، باعث مي‌شود تا مردم در تصميم گيري‌هاي خود عجله نكنند و يا با دقت و تدبر در سرانجام كار گام بردارند. اگر تصميم‌گيري‌ها به نقد و بررسي گذاشته شود، نقاط ضعف و قوت آن مورد شناسائي قرار مي‌گيرد و از افكار نقادانه مردم و بسياري از نخبگان ناشناس جهت بهبود و رفع نواقص تصميمات احتمالي مي‌توان بهره‌برداري كرد. به عبارت ساده‌تر با اطلاع مردم از مصوبات و مذاكرات هيأت دولت از طريق مطبوعات در بعضي از موارد مي‌توان از توليد رانت كه باعث از بين رفتن بخشي از منافع مردم مي‌گردد، جلوگيري كرد؛ چرا كه امر به معروف و نهي از منكر سبب ارتقاء و اعتلاي مملكت اسلامي بوده و هست و حتي مسئولين نيز از اين امر مستثني نيستند. نكته ديگر اينكه تصميمات هيأت دولت در چارچوب قوانين مصوب مي‌باشد و وقتي مشروح مذاكرات مجلس شوراي اسلامي از طريق روزنامه رسمي و راديو و تلوزيون منتشر مي‌شود، انتشار مذاكرات و مصوبات هيأت دولت به طريق اولي، باعث جلب اعتماد بيشتر و حمايت از تصميمات آنها بوسيله مردم خواهد بود و با چنين بينشي اصل عدالت و انصاف در خصوص اطلاع ساير مردم غير مركز نشين، از تصميمات دولت بوسيله مطبوعات جاري و متجلي خواهد گرديد.
5- مطبوعات، پل ارتباطي مردم و مسئولين قضايي
با توجه به احياء دادسراها درسال 1381 و تجديد حيات دادستان در قانون اصلاح قانون تشكيل دادگاه‌هاي عمومي و انقلاب به نظر مي‌رسد كه مطبوعات مي‌توانند نقش ارزنده‌اي در راستاي حفاظت از حقوق عمومي براي دادستان شهرستان داشته باشند. چرا كه كمتر روزنامه‌اي را ملاحظه مي‌نماييد كه مشكلات و درد دل مردم را در عناوين مختلف در روزنامة خود به چاپ نرسانند. اگر به مضمون اين اخبار دقت شود، مشاهده مي‌گردد كه دخالت دادستان و يا پيگيري مشارُاليه از طريق دواير دولتي و اجرايي مي‌تواند از بروز بعضي از جرايم جلوگيري نمايد. مثلاً اهالي منطقه‌اي پر ترافيك به خاطر عبور و مرور خود و فرزندانشان از خيابان تقاضاي پل هوايي مي‌نمايند و يا اهالي منطقه‌اي اعلام مي‌نمايند كه لوله آب شكستگي دارد و از مسئولين مربوطه تقاضاي تعمير آنرا به خاطر جلوگيري از هدر رفتن آب دارند و يا مثلاً اعلام مي‌نمايند كه در فلان مسير علائم راهنمايي و رانندگي به خاطر حفاري فلان اداره وجود ندارد و غيره. در بندهاي «الف»و «ج» موضوع ماده 1 قانون اصلاح قانون تشكيل دادگاه‌هاي عمومي و انقلاب كه در خصوص اصلاح ماده3 قانون تشكيل دادگاه‌هاي عمومي و انقلاب مي‌باشد، تأكيد گرديده «دادسرا كه عهده‌دار كشف جرم، تعقيب متهم به جرم، اقامه دعوي از جنبه حق اللهي و حفظ حقوق عمومي و حدود اسلامي اجراي حكم و همچنين رسيدگي به امور حسبيه وفق ضوابط قانوني است به رياست دادستان مي‌باشد و.... » و يا « مقامات و اشخاص رسمي در مواردي كه بايد امر جزايي را تعقيب نمود، موظفند مراتب را فوراً به دادستان اطلاع دهند» با پذيرش اين مطلب كه دادستان‌ها از بين انسان‌هاي با ايمان و جسور و خوشنام و شجاع انتخاب مي‌گردند با يك برنامه‌ريزي درست و دقيق مي‌توانند از اين اطلاعاتي كه بوسيله مطبوعات در روزنامه‌ها درج  مي‌گردد كمال بهره‌برداري را جهت اطلاع از اوضاع و احوال حوزه قضايي خود و برنامه‌ريزي دقيق و جامع به منظور پيشگيري از وقوع جرم بنمايند نه اينكه منتظر اعلام جرم كتبي از سوي ضابطين به معناي خاص كلمه باشند. به هر حال در اين خصوص به نظر بنده دادستان مي‌تواند با تعامل و هماهنگي با مطبوعات از چشمان هميشه بيدار آنها در راستاي هرچه بهتر وظايف نظارتي خود و ارتباط با مردم و حفظ حقوق عمومي به شرط صحت اخبار واصله استفاده نمايد.
6-  نقش مطبوعات در كارآفريني
يكي ديگر از دغدغه‌هاي اكثر مردم علي‌الخصوص جوانان، فقر و مشكل بيكـاري است كه قصد ريشه‌يابي و علل آن از حوصله و توانايي اين مختصر خارج است و نياز به انجام كار كارشناسي دقيق و منسجم و اصولي دارد، ولي همانطور كه مي‌دانيد بيكاري يكي از عوامل اصلي بزهكاري در جوامع بشري به حساب مي‌آيد. فقر و بيكاري درصد بسياري از جرايم را به خود اختصاص داده‌اند، نتيجه چنين فرايندي آخـرالامر، به محاكم قضايي ختم مي‌گردد. هرچند اين مطلب مورد اذعان همه مسئولين مملكت، علي الخصوص مسئولين قضايي مي‌باشد، ولي بحث ايجاد كار و به عبارتي اشتغال‌زايي از وظايف ذاتي قوه قضائيه نمي‌باشد. اما اگر مسئولين اين قوه تعامل لازم را با مطبوعات داشته باشند مي‌توانند مطبوعات را در اين زمينه يار و ياور باشند كه در صورت به نتيجه رسيدن و موفقيت مطبوعات در اين زمينه يقيناً بار عظيمي از پرونده‌هاي قضايي كه ريشه‌اي جز فقر و بيكاري ندارد از روي دوش قوه قضائيه برداشته خواهد شد. مثلاً وقتي بحث گردشگري پيش مي‌آيد خيلي از افكارها به اين سمت و سو مي‌رود كه با ورود اجانب به كشور اسلامي ما، امكان زير سؤال رفتن ارزشها و تأثيرپذيري از فرهنگ بيگانه افزايش مي‌يابد، ولي به اين نكته مهم توجه نمي‌كنند كه چرا ما بايد وحشت اين را داشته باشيم كه تحت تأثير فرهنگ بيگانه قرار گيريم؟ آيا اين توانايي را نداريم كه با فرهنگ و اخلاق اسلامي ديگران را تحت تأثير بگذاريم  و چهره واقعي مردم ايران زمين را به بازديد كنندگان از ايران اسلامي نشان بدهيم. با توجه به فرمايش مقام معظم رهبري تبليغات و تهاجم فرهنگي دشمن از مدتها قبل آغاز شده است و اين ما هستيم كه نبايد فقط حالت تدافعي بگيريم، چرا جوانان ما بر اخلاق و فرهنگ و بينش جوانان دنيا تاثيرگذار نباشند؟ آيا همين جوانان در طول هشت سال دفاع مقدس، باعث سرافرازي كشورمان نگرديدند؟ پس به جوانان اين مرز و بوم مانند گذشته افتخار كنيد، مانند افتخار به دانشمنداني چون ابوعلي سينا و زكرياي رازي و ابوريحان بيروني و موسي خوارزمي و خواجه نصيرالدين طوسي و محمود حسابي و مصطفي چمران و..كه متعلق به ما ايرانيان و باعث افتخار ايرانند، هدف از ذكر اين مختصر اين است كه با افزايش توان گردشگري در جمهوري اسلامي مي‌توان اولاً: از درآمد سرشار ايرانگردي در جهت اشتغال‌زايي بهره‌برداري كرد، چرا كه حضور هر گردشگر خارجي باعث بوجود آمدن شش شغل مرتبط خواهد بود؛ ثانياً: درآمد حاصله از حضور هر گردشگر معادل صدور حداقل پنجاه بشكه نفت به خارج از كشور مي‌باشد، ثالثاً: با حضور گردشگران خارجي و برنامه‌ريزي منظم و منسجم بوسيله متخصصان علوم اجتماعي و مذهبي، مي‌توان تأثيرات مطلوبي بر روي روحيات آنها برجاي گذاشت (و چه بسيارند افرادي كه با برخورد مناسب و سنجيده يك مسلمان، به دين اسلام روي آورده‌اند) به نحوي كه پس از بازگشت به كشورشان مُبلغ مثبتي براي كشورمان باشند. رابعاً: حضور آنها باعث رونق بخشيدن به صنايع داخلي، علي‌الخصوص صنايع دستي مي‌شود. وقتي معاون رييس جمهور در امور گردشگري اظهار مي‌دارد: ايران از جاذبه‌هاي گردشگري بسيار بالايي برخوردار است كه اگر فردي ازسن 20 تا 70 سالگي، يعني پنجاه سال تمام تصميم بگيرد هر فصلي يك سفر يك هفته‌اي برود، در طول پنجاه سال، 200 سفر يك‌هفته‌اي امكان‌پذيرخواهد بود كه در طول اين مدت موفق نمي‌شود همه ايران را ببيند؛ در حالي كه هر سفر براي او جديد است. وقتي كه كشورمان مزيتهاي برجسته‌اي دارد چرا نسبت به عمومي كردن مسأله و جلب مشاركت‌هاي مردمي از طريق مطبوعات، اقدام بايسته‌اي نبايد صورت بگيرد، مثلأ منطقه‌اي را به تفصيل از قبيل جاذبه‌ها و امكانات و غيره تشريح نمايند. نتيجه اينكه به خاطر اشتغال‌زايي و جذب افراد بيكار، بار عظيمي از روي دوش قوه قضائيه كه مرتبط با اينگونه پرونده‌هاست برداشته خواهد شد. شايد سؤال شود كمك قوه قضائيه به مطبوعات در اين راستا چه مي‌تواند باشد؟ تهيه لوايح قانوني موردنياز در خصوص جهانگردان و انتشار و آموزش آنها از طريق مطبوعات و انجام بحث‌هاي حقوقي ويژه، راجع به صنعت ايرانگردي و جهانگردي.

ولى به نظر مى رسد كه آنچه مدّ نظر حقوق دانان بين الملل است، توجه به بعد مسؤوليت مدنىِ خسارت هاى معنوى است و نه بُعد كيفرى آن. بنابراين، تعزيرات و مجازات تعيين شده از سوى قاضى از دايره بحث خارج مى شود. در مجموع، مى توان گفت: مسأله داراى ابهام است و تمييز روشنى از حيث تفكيك مسؤوليت مدنى و مسؤوليت كيفرى صورت نگرفته است.

اشاره:

مقاله زیر توسط خانم فرزانه اسکندری از کرج برای سایت باشگاه ارسال شده است/ با تشکر از ایشان

دير زماني است كه روزنامه ها را ميخوانم و گاهي اوقات مطالب آنها را با يكديگر مقايسه ميكنم و از اين انطباق آنها با يكديگر متوجه شدم كه بعضي از خبرنگاران فقط سعي در بازي كردن با الفاظ دارند تا عناوين عامه پسند براي تيتر خبري خود پيدا كنند, و يا از ديد و بازديد مسئولين خرد و كلان از اماكن مختلف گزارش تهيه و صحبتهاي آنها را نيز براي مردم بازگوكنند و.... اگر من خبرنگار بودم چون خبر را براي مردم تهيه ميكردم؛ سعي ميكردم كه از مردم براي مردم بگويم.

بگويم چه كسي تا كنون كارتن خوابها را نديده است؟ چه كسي است كه بچه هاي كوچك ومعصوم را در حال تكديگري نديده باشد؟ چه كسي است كه مردم را در سالنهاي اماكن عمومي در حال تردد از اين اتاق به آن اتاق نديده باشد؟ چه كسي است كه مشكل ترافيك تهران را لمس نكرده باشد؟ و.... و اما آنهايي كه ديده اند چه اقدامي كرده اند و آيا واقعا" اقدامي كرده اند و يا فقط شعار بوده است.

اگر من خبرنگار بودم بگونه اي شيوا و قابل لمس براي مسئولين رده بالا؛ بعنوان مديريت كلان جامعه عملكرد مسئولين منتخب آنها در شهرستان ها را به عنوان مديران خرد جامعه به تصوير ميكشيدم تا بدانند چه كسي را بعنوان مدير يا رييس اداره انتخاب كرده اند؛ و بدانند كه ضعف عملكرد آنها؛ نه تنها بحساب خود آنها نوشته ميشود بلكه مسئولين رده بالا نيز؛ بخاطرعدم دقت در انتخاب اصلح بي نصيب نخواهند بود.

اگرمن خبرنگار بودم مثل ساير خبرنگاران بدنبال وقت ملاقات با مسئولين در پشت دربهاي بسته ساعتها به انتظار نمي نشستم؛ بلكه با نقد عملكرد سازمان و يا اداره مورد نظر و بدون تعرض بنام شخص و انعكاس واقعيات موجود و ملموس در جامعه؛ بگونه اي برخورد ميكردم كه مسئول و يا رييس مربوطه؛ خودش تقاضاي همكاري جهت اطلاع رساني به موقع و كامل نمايد.

اگر من خبرنگار بودم با دقت در اوضاع و احوال محيط خودم و به تصوير كشيدن نقايص و بي برنامه گي هاي موجود؛ متوليان و مسئولين را آگاه ميكردم تا بدانند كه كمبود است يا نقص؛ برنامه ريزي عجولانه بوده و يا بدون كارشناسي منطبق با اوضاع واحوال جامعه ؟ مدير يا رييس مربوطه توانمند است يا خير ؟ و آيا نتيجه مورد نظر آنها حاصل گرديده يا خير؟

اگر من خبرنگار بودم به مسئولين ميگفتم كه ديد و بازديد هايتان را از قسمتهاي زير مجموعه؛ با اطلاع قبلي به قسمت مربوطه انجام ندهيد. وحتي المقدور هر از چند گاهي بدون اطلاع قبلي از زيرمجموعه هاي خود كه مستقيم با ارباب ورجوع سر وكار دارند، بازديد نماييد تا ببينيد كه با مردم چگونه برخورد مي شود و حتي براي چند لحظه خودتان را بجاي آن مردم قرار دهيد و ببينيد اگر به اين برخورد كوچكترين اعتراضي نماييد چه اتفاقي خواهد افتاد. در آن صورت است كه بايد ماه ها در راهروهاي آن اداره و يا سازمان سرگردان شويد؛ و بطور كلي اگر ديد و بازديد غير مترقبه باشد در آنصورت مشخص ميشود كه آيا هر چيزي سرجايش ميباشد يا خير؟ و اگر وارد راهروها بصورت غير محسوس شديد بشنويد كه مردم در داخل راهروهاي تشكيلات شما كه به انتظار نشسته اند چه مي گويند. تا ببينيد كه مدير و يا رييس شما به بهانه جلسه؛ در داخل اتاق نشسته و در حال استراحت است و بالطبع منشي و يا رييس دفتر نيز بخاطر ايمن شدن از توبيخات؛ مجبور به گفتن دروغ ميباشند!
و جالب است كه مديران ارشد بدانند ارباب ورجوع در انتظار مي گويند " دزدي فقط از ديوار مردم بالا رفتن نيست؛ همينكه بدون دليل و عذر موجه وقت ما را نيز هدر مي دهند؛ در مقابل ما و زن و فرزند ما نيز مسئول و فرداي قيامت بايد پاسخگو باشند"
اگر من خبرنگار بودم به همه مردم مي گفتم كه مبارزه با فساد اداري فقط وظيفه يك تشكيلات و يا ارگان خاصي نيست بلكه همه بايد براساس فريضه امر به معروف و نهي از منكر تلاش كنند و ريشه فساد را بيابند؛ نه اينكه بگويند اگر ميخواهي برايت مشكلي درست نكنند تو هم مانند ديگران باش. كدام مسئول است كه نمي داند اگر فردي بخاطر اينكه از قافله مال اندوزي نامشروع عقب نيفتد در كار مردم خلل ايجاد مي كند. بايد ريشه اين كار را درمديريت بيمارگونه و ديدگان گرسنه مديرمآبان خرد وكلان بايد جستجو كرد؛ در آنصورت است كه بايد بگوييم خدايا پناه ميبريم به تو از گرسنگي چشم و سيري شكم.

اگر من خبرنگار بودم بخاطر منافع عده اي خاص قلم فرسايي نمي كردم و منافع همه مردم و منافع ملي را درنظر ميگرفتم تا رفاه و آسايش فقط براي عده اي خاص نباشد  بچه اي سر بي شام بر زمين نگذارد و پدري بخاطر فقر تا پاسي از شب در داخل كوچه و خيابان قدم نزند تا چشمان در انتظار فرزندش به دستان پدر، او را شرمنده وخجالت زده نكند. تا مادري مجبور نباشد در داخل.... براي فرزندانش بدنبال غذا باشد

اگر من خبرنگار بودم از مردم ميپرسيدم كه از مسئولين چه انتظاري دارند و آنوقت با صداي بلند از مسئولين سوال ميكردم آيا خواسته اين مردم بحق است يا خير ؟ واگر بحق است شما چه كرديد؟ چرا در جهت مطالبات مردم و در راستاي منشور زمامداري حضرت علي (ع) به مالك اشتر الگو برداري نمي كنيد و در جهت تبعيت از دستور مولي جديت بخرج نميدهيد.

اگر من خبرنگار بودم براي مسئولين نيز مينوشتم تكيه گاه صندلي شماها بر روي خون شهداء و پيكرهاي تكه تكه شده آنها كه فرزندان همين مردم بودند ميباشد  پس چون مردم دين خودشان را اداء كردند شما نيز به عهد خود كه همان خدمت كردن به اين مردم است وفاء كنيد نه خيانت.

اگر من خبرنگار بودم در آغاز تمام خبرهايم مينوشتم" بسم الرب شهداء والصديقين" تا همه بدانند كه مديون چه كساني هستيم.

 اگر من خبرنگار بودم براي مسئولين قوه قضاييه مي نوشتم كه مسئوليت شما از همه سخت تر است چون ميبينيد و هيچ نمي گوييد و اگر هم چيزي ميگوييد براي غير آقا زاده هاست براي كساني است كه جز خداوند متعال حامي ديگري ندارند. واي بر كساني كه پست ومنسب ها را نه بخاطر رضاي خدا بلكه بخاطر رضاي اطرافيان به نورچشمانشان كه فاقد صلاحيت و تعهد كافي و لازم هستند مي سپارند.

اگر من خبرنگار بودم مينوشتم يكي بود يكي نبود يك كشوري هست بنام ايران با مردمي صبور و با وقار و با ايمان يكدل و يكصدا كه در تمام سختيهاي روزگار عرصه ميدان را خالي نكردند..... و اگرهاي ديگر....
ولي خدا را شكر ميكنم كه خبرنگار نيستم چون واقعا" مسئوليت خبرنگاران زياد است و اگر خداي نكرده لغزشي داشته باشند پاسخگويي در پيشگاه عدل الهي بسيار سخت وغير قابل تصور است. همين بهتر كه يك معلم باشم وبه فرزندان اين مرز و بوم  مفهوم تعهد و امانت داري وخدمت كردن به مردم عزيز اين كشور را ياد بدهم.